سنجش قرارگرفتن آن ، در عملكردهاى انسان روشن و آشكار خواهد شد . چونكه شريعت ، به مثابه ميزانى براى سنجيدن اعمال و رفتار ظاهرى و باطنى انسان در نظر گرفته شده است و در صورت تخطّى از اين معيار و ملاك ، انسان به سرمنزل مقصود كه همان رسيدن به توحيد ربوبى باشد دسترسى پيدا نخواهد كرد . سالكان كوى دوست ، عمل به شريعت را كه در اوامر و نواهى و ساير اقسام شرع روشن است ، از اساسىترين عنصر وصال محبوب دانسته و تنها جام شرابى مىدانند كه آنها را باده نوش لب لعل معشوق مىكند . آنگونه كه از گفتار و عمل عرفاى راستين بر مىآيد دعا و مناجات ، از درون‌مايه‌هاى شريعت بوده كه آن را در باطن خود پرورانده است و به عنوان ارمغان باطن شريعت ، مناجاتيان را در سايه دين‌محورى ، در مسير صراط پرستش قرار داده است . آيت الله قاضى رحمه الله نياز به شريعت را براى رسيدن به حقيقت و توحيد عرفانى از مسائل بنيادين و اساسى در سير و سلوك و رسيدن به صقع ربوبى دانسته و آيينى كه باعث انكشاف فطرت انسان سالك مىشود را غير از شريعت چيزى ديگرى را بيان نمىكند . به همين خاطر با تلاش وصف‌ناپذيرى كه در امر تحصيل فقه اهل بيت عليهم‌السلام داشتند در سن جوانى به درجه اجتهاد رسيدند ( ر ك كتاب عطش ، ص 9 ) و همچنين به علت علاقه‌ى وافرى كه به شريعت نبوى و علوى داشتند ، نه تنها در ساير ابواب به ويژه درس خارج كتاب طهارت را كه تاثير فراوان در سلوك دارد ، هفت دوره به اتمام رسانده‌اند . ( رك اسوه‌ى عارفان ، ص 46 ) ج ) محاسبه و مراقبه نفس عمود خيمه‌ى دعا و مناجات را توجه قلبى و ارتباط روحى و باطنى تشكيل مىدهد و زمانيكه اين خيمه ، ستون آن سست شود دل و قلب او مشغول به غير محبوب شده و محيط باطن او را ، دلبستگيها و لذتهاى دنيايى فرا گرفته و در نتيجه اطيمينان و آرامش از فضاى باطن او رخت بربسته و سلوك او را دچار مشكل مىكند . بنابراين باطن سالك و محيط قلبى او بايد توجه دائمى به سوى باريتعالى داشته باشد تا از تشويش و پراكندگى روحى كه او را به غفلت وامىدارد در امان بماند . در احاديث و روايات به حضور قلب در مناجات و نيايش اهميت فراوانى داده شده به طورى كه بدون آن ، ثمره‌ى حقيقى و سلوكى را به دنبال نخواهد داشت . ( رك أعلام الدين فى صفات المؤمنين ، ص : 295 ) عارفان سترگ در سلوك عملى خود در پى راهى هستند كه بر نفس خود تسلط پيدا كرده و نسبت به خواهشهاى درونى و دنيايى خود آگاهى پيدا كنند و آن را در يك جهت كه همان مسير اصلى عبوديت در صراط پرستش است قرار داده و فقط يك تعلق و تمايل در